1. Sztuka czy kicz

Informatyka jest dziedziną wiedzy służebną wobec innych dziedzin i rozwija się tam i wtedy, gdzie i gdy jest na nią zapotrzebowanie (nadążnie za zapotrzebowaniem). Trudno zatem zaliczać ją do dziedzin nauki jak np. matematykę, z której się wywodzi.
Informatyka jest jednocześnie lub na przemian i sztuką i rzemiosłem.
Z drugiej strony z informatykami w Polsce jest jak z medycyną - każdy się zna, a jeśli ma komputer to już "leczyć" potrafi. Wychodzi z tego rodzaj znachorstwa najczęściej.
Skoro informatyka jest sztuką i rzemiosłem jednocześnie to podlega ustawicznej ocenie odbiorców, czyli:
­ Zależnie od oceny/odbioru artyści i rzemieślnicy dostosowują swoje dzieła do odbiorców zastępując je po prostu kiczem
­ Jeśli kicz staje się tworem akceptowanym z wielu powodów, to kicz będzie się rozwijał nie pozostawiając miejsca dobrej sztuce, czy dobrym wytworom rzemiosła
­ Jeśli dobry artysta lub dobry rzemieślnik nie jest odróżniany od "kicz-makera" to artyzm i rzemiosło wymiera z oczywistych powodów

Jak usiłowałem wywieść w moim referacie w czasie sesji plenarnej Kongresu (treść wystąpienia dostępna jest m.in. na www.SOLIDEX.com.pl/etyka.htm) obecny stan naszej informatyki wynika
z historii gwałtownego rozwoju i wszelkich wypaczeń spowodowanych tak szybkością zmian, jak
i intratnością ekonomiczną przyciągającą ludzi przypadkowych, często "hochsztaplerów", czy też "kicz-makerów" zainteresowanych bardziej szybkim dorobieniem się, a nie średnio
i długoterminowym rozwojem zawodowym czy biznesowym.
Nie ma więc informatyka za sobą wielopokoleniowej historii rozwoju, wykształconych metod selekcji, swoich prawdziwych autorytetów. Nie powstały zatem silne środowiska zawodowe jak hutników czy prawników i pewnie długo nie powstaną. Sprzeczność interesów w powstałych organizacjach branżowych i zawodowych nie wpływa praktycznie na poprawę sytuacji (warto zastanowić się przykładowo jak silna sprzeczność występuje np. w PIIiT pomiędzy reprezentantami biznesu informatycznego i telekomunikacyjnego).

Cokolwiek byśmy nie chcieli zrobić (uregulować) w kwestii odpowiedzialności zawodowej zapamiętajmy zatem trzy zasadnicze  i raczej dość oczywiste sentencje:

1. każde przyzwolenie na wszelką improwizację i dziadostwo spotyka się z natychmiastowym wykorzystaniem przez niewiele mających z zawodem wspólnego
2. żadne regulacje i certyfikacje nie pomogą, jeśli nie przywróci się zasad etyki jako podstawy odpowiedzialności każdej z grup zawodowych
3. zgodnie z prawem Kopernika gorsza moneta będzie zawsze wypierać lepszą.

Oczywiście tak bardzo i tak szybko jak na to pozwolimy!

By nie prowadzić rozważań zbyt ogólnych wyróżnijmy kategorie odpowiedzialności różnych grup zawodowych i to w kolejności wpływu na stan dziedziny, to jest rozdzielmy odpowiedzialność na:

1. zawodową nauczycieli akademickich i naukowców
2. zawodową informatyków
3. biznesową firm informatycznych
4. prawno-gospodarczą państwa
5. generalną odbiorców produktów i użytkowników

Skupię się na próbie wskazania, gdzie należy zacząć działać by w pierwszej kolejności zmienić lub raczej zbudować świadomość znaczenia jakości, rzetelności i uczciwości dla odbudowania elementarnych zasad etyki zatraconych niestety przez ostatnie piętnaście lat (a bardziej pięćdziesiąt lat!) nie tylko w społeczności informatycznej.